Mouna chandrike Jan 2026

ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆ

ಇಂದಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂಲೆಗೂ ಮೌನವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ಜನರು ಸಂಪತ್ತು, ಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಂತೋಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾರೆ, ಇವುಗಳೇ ತಮಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಆನಂದಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾಂತ್ರಿಕತೆ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಜನರ ನಡುವೆ ನಂಬಿಕೆಯು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇತರರನ್ನು ನಂಬುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಆಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ, ಅವರೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ತಮಗೆ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಅಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಜನರು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾಗುತ್ತದೆ. ಲೋಕವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧಕರ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಚಿವಾಲಿಟಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಅಭ್ಯಾಸಿಯು ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕು. ಇದು ಆಯ್ಕೆ ಅಲ್ಲ ಆದರೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯು ಶುದ್ಧತೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆಯು ದೈವಿಕತೆಯ ದ್ವಾರವಾಗಿದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಭ್ಯಾಸವು ಎಂದಿಗೂ ಭೌತಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅಲ್ಲ ಅಥವಾ ಇದು ಖ್ಯಾತಿ, ಸಂಪತ್ತು ಹಾಗೂ ಲೌಕಿಕ ಲಾಭಗಳಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಭ್ಯಾಸದ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯು ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು, ದುರಾಸೆ, ಕೋಪ, ಅಸೂಯೆ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಭಯದಂತಹ ಮನಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲಾ ಅಶುದ್ಧತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಈ ಶುದ್ಧತೆಯು ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೈವಿಕತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಮರಣದ ನಂತರ ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಭೌತಿಕ ಲೋಕವನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯಿಂದ ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾಗಬಾರದು. ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯು ಸಾಧಕನ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟಬಹುದು; ಗುರುಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರುಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವರನ್ನು ಭೇದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಸಾಧಕನು ಲೋಕವು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾದಾಗಲೂ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಬಾಹ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಒಬ್ಬರ ಆಂತರಿಕ ಮೌನವನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಲು ಅನುಮತಿಸುವುದು ದುರ್ಬಲತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಅಭ್ಯಾಸಿಯು ಶುದ್ಧತೆ ಅಥವಾ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಲೋಕವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಕಲಿಯಬೇಕು.

ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಮತ್ತು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಮಾಸ್ಟರ್ ಫುಲ್ ನೆಸ್. ಗುರುಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಗುರುಗಳ ಊರ್ಜೆಯು ಮಾತ್ರ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬಲ್ಲದು ಮತ್ತು ಸಾಧಕನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ತರಬಲ್ಲದು. ಮೌನೀಕರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದದ್ದಕ್ಕೂ ಗುರುಗಳ ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆಯು ಆಂತರಿಕ ಗುರುಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ಅಶುದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಸುಡುತ್ತದೆ.

ಚಿವಾಲಿಟಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ, ಒಬ್ಬನು ಕ್ರಮೇಣ ಭೌತಿಕ ಲೋಕದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತಿಯಿಂದ ಸ್ಥಿರತೆಗೆ, ಅಶುದ್ಧತೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧತೆಗೆ, ಮಾನವೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ದೈವಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಚಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಪರಿವರ್ತನೆಯು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಸಂಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಗುರುಗಳ ಊರ್ಜೆಯ ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತಿಯ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಲೋಕವು ಹೇಗಾದರೂ ಇರಲಿ, ಮತ್ತು ಇತರರು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಚಿವಾಲಿಟಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಸಾಧಕನು ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಮೌನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ಮಾಸ್ಟರ್ ಫುಲ್ ನೆಸ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಮೌನೀಕರಣವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವವನಿಗೆ, ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯ ಶಕ್ತಿ ಕುಂದುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಗುರುಗಳ ಊರ್ಜೆಯು ಒಳಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಸಾಧಕನನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯ ದೀಪಸ್ತಂಭವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

------------------

ಆತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಅನುಭವ

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನೊಳಗೆ 'ಆತ್ಮ' ಎಂಬ ದೈವಿಕ ಸಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ, ಇದು ಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹಾಗೂ ಅವನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪ. ಈ ಆತ್ಮವು ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಭೌತಿಕ ಆಸ್ತಿಗಳು, ಆಸೆಗಳು ಅಥವಾ ಲೌಕಿಕ ಬಂಧನಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಇದು ಶಾಶ್ವತ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗದದ್ದು.

ಆದರೆ, ಮನುಷ್ಯರು ಈ ದೈವಿಕ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶರೀರ, ಆಸ್ತಿಗಳು, ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳಂತಹ ಭೌತಿಕ ಲೋಕದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬರ ಗಮನವು ಈ ಬಾಹ್ಯ ಸಂಪರ್ಕಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ಅವರು ಆತ್ಮನಾಗಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.

ಆತ್ಮನ ಅನುಭವವು ಒಬ್ಬನು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿ ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಲವಾದಾಗ, ಸಾಧಕನು ಆತ್ಮನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಶೂನ್ಯತೆಯು ಆತ್ಮನ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವಿಕೆಯ ಪ್ರಾರಂಭವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಉದಾಹರಣೆ 1: ಶಬ್ದದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜಾಗವಿದೆ ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಿರ್ಜನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಉಸಿರಿನ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲಿನ ನಿಶ್ಚಲತೆಯನ್ನು  ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಮನಸ್ಸು ಲೌಕಿಕ ಶಬ್ಧದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಖಾಲಿಯಾದಾಗ, ಒಬ್ಬನು ಆಂತರಿಕ ಮೌನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅದು ಆತ್ಮನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ.

ಉದಾಹರಣೆ 2: ಅಲೆಗಳಿಂದ ಕದಡಿದ ಕೊಳವನ್ನು ಊಹಿಸಿ. ಚಂದ್ರನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀರು ನಿಶ್ಚಲವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುವ ಆತ್ಮನು, ಮನಸ್ಸು ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿಯಾದಾಗ, ಆತ್ಮನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಾಧಕನು ಮೌನೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಲೋಚನಾರಹಿತತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಪ್ರತಿಬಾರಿ, ಅವನು ಆತ್ಮನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಅನುಭವಿಸಿದಷ್ಟು, ಸಾಧಕನು ಅದರಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶೂನ್ಯತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯು ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ ಮುಂದುವರಿದಾಗ, ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಸಾಧಕನು ಆಲೋಚನಾರಹಿತನಾಗಿ ಉಳಿದಾಗ, ಅವನು ಆತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರ್ಥ.

ಗುರುಗಳ ಪಾತ್ರ

ಈ ನಿರಂತರತೆಯು ಗುರುಗಳ ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಗುರುಗಳ ಊರ್ಜೆಯು ಸಾಧಕನನ್ನು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂಧಿಸುವ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕರಗಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಗುರುಗಳ ಪ್ರತಿಸ್ಮರಣೆಯು ಸಾಧಕನನ್ನು ಮೌನದ ಕಡೆಗೆ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಎಳೆಯುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಯಸ್ಕಾಂತವು ಕಬ್ಬಿಣದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆಯುವಂತೆ, ಗುರುಗಳ ಸ್ಮರಣೆಯು ಸಾಧಕನ ಗಮನವನ್ನು ಲೌಕಿಕ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ದೂರ ಎಳೆದು ಆತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ಮರಣೆಯು ನಿರಂತರವಾದಾಗ, ಆತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ನಿರಂತರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ, ಮೋಕ್ಷವು ಆತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದುಕುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ, ಶೂನ್ಯತೆ, ಮೌನ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಶಾಂತಿಯ ಸ್ಥಿತಿ.

---------

ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಅತೀತವಾದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ

ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡಬಾರದು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಎಂಬುದೇ ತಪ್ಪು ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದವರಿಂದ ಪರಿಹಾರಗಳು, ಅದ್ಭುತಗಳು, ಉತ್ತರಗಳು, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅಥವಾ ಲಾಭಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ತಪ್ಪಾದ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರ್ಥ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು "ತನಗೆ ಏನೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ" (ನಥಿಂಗ್) ಯಿಂದ ಭೇಟಿ ಮಾಡಬಹುದು, ಮತ್ತು ಯಾರು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ವಸ್ತು ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅದು ಶಾಂತಿ. ಬೇರೆ ಏನೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಏನೂ ಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದವರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹಿಂದಿನ ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇತರರು ಹಿಂದೆ ಏನು ಆಗಿದ್ದರು, ಮುಂದೆ ಏನು ಆಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಅಥವಾ ಊಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನದು ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯವು ಮನಸ್ಸಿನ ಆವರಣ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಪಡೆದಿರುವವರು ಮನಸ್ಸಿನಾಚೆಗೆ, ಕಾಲಾತೀತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.

ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಎಂಬುದು ಜ್ಞಾನದ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಈ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ ಖಾಲಿತನ ಅಥವಾ ಅಜ್ಞಾನವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಾನಸಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ. ಈ ಏನೂ

ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಹೇರುಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ. 

ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಮಗಾಗಿಯೇ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ, ವಿನ: ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಲೋಕವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು, ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಲು, ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ, ಆದರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ಥಿತಿ. ಅವರಿಗೆ, ಆತ್ಮವೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ, ಮತ್ತು ಆತ್ಮವೇ ದೇವರು. ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಹೊರಗಿನ ಯಾವುದೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಅವರು ಲೋಕಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ಅವರು ತಮಗಾಗಿಯೇ ಮಾತ್ರ ಜೀವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ, ಮರವೊಂದು ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ನೆರಳು ಕೊಡುವಂತೆ, ಯಾರಾದರೂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಶಾಂತಿಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದವರು ಅದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೊಡುವುದರಿಂದಲ್ಲ, ಆದರೆ ಶಾಂತಿಯೇ ಅವರ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ.

ಅವರು ಸಂಪತ್ತು, ಪರಿಹಾರಗಳು, ಯಶಸ್ಸು, ಅಥವಾ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡಬಲ್ಲರು, ಏಕೆಂದರೆ ಶಾಂತಿಯು ಮಾತ್ರ ಅವರಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಶಾಂತಿಯು ಮನುಷ್ಯರ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ; ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಜೀವನ ಕಷ್ಟಕರವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮರಣಾನಂತರದ ಜೀವನವೂ ಕೂಡ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಮರಣದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಂತರಂಗದ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೊಬ್ಬರ ಬಲವಂತ, ಬೋಧನೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವವರು. ಶಾಂತಿ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಲ್ಲವೇ?..