ದೇವರು ಹೊರಗಿಲ್ಲದೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದ್ದರೆ?
ಇದೇ ಚಿವಾಲಿಟಿ ಪದ್ಧತಿ ತೋರಿಸುವ ಸತ್ಯ. ದೇವರು ಎಂದೂ ದೂರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದ್ದಾನೆ.
ಆದರೂ, ನಾವು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಜೀವನವಿಡೀ ಅವನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಅಂದರೆ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ, ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ, ಪೂಜಾ ಆರಾಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಅವನು ನಿಜವಾಗಿ ಇರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸ್ಥಳ – ನಮ್ಮೊಳಗೆ – ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಅವನನ್ನು ಅನುಭವ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಏಕೆ? ಅವನು ನಿಜವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದರೂ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಏಕೆ ತೋರುತ್ತದೆ? ನಮ್ಮೊಳಗಿರುವ ಎರಡು ರೀತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಇದೆ.
ಎರಡು ರೀತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮ
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಎರಡು ರೀತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮ ಇವೆ – ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಅಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ.
ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ: ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ದೇವರು ಎನ್ನುವುದು, ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮ. ಈ ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಅಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ: ಅಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ನಾವು ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು. ಇದು ಸೀಮಿತ, ಷರತ್ತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ಚಂಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ (ದೇವರು) ಎಂದರೇನು ?
ಬ್ರಹ್ಮ (ಆಕಾಶ) ಕೇವಲ ಖಾಲಿತನವಲ್ಲ. ಅದು ಜೀವಂತ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಶಾಶ್ವತ ಅರಿವು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ನಿಶ್ಚಲತೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಚಲನೆಗಳ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಕ್ತಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಂಪನ ಈ ವಿಶಾಲ, ನಿರಾಕಾರ ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಅಶುದ್ಧತೆ, ಆಸೆ ಮತ್ತು ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ.
ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿ ಅದೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು 'ಅಣು' ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಗಳ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿದೆ. ಮೋಡಗಳು ಸ್ವಚ್ಛ ಆಕಾಶವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿದಂತೆ, ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದೆ.
ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಗಳ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿದೆ. ಮೋಡಗಳು ಸ್ವಚ್ಛ ಆಕಾಶವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿದಂತೆ, ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದೆ.
ಅಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ - ಮನುಷ್ಯ ಮನಸ್ಸು
ಮನಸ್ಸು ಅಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮವಾಗಿ (ಆಕಾಶ) ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇದೆ. ಇದು ಮುದ್ರಣಗಳು, ಆಸೆಗಳು, ಭಯಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಧನಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾದ ಸ್ಥಳ. ಇದು ಸಹ ಆಕಾಶದ ಒಂದು ರೂಪವಾದರೂ, ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಮತ್ತು ವಿರೂಪಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಅಶುದ್ಧತೆಯಿಂದಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದ್ವಂದ್ವ, ಸೀಮಿತತೆ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅಶುದ್ಧತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದ್ದು, ತಾನು ಮತ್ತು ಇತರರು, ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಿಫಲತೆ ಎಂದು ವಿಭಜಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಈ ಅಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟು, ಅವನು ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮದ ಸಹಜ ನಿಶ್ಚಲತೆಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಾನೆ.
ದೇವರು ಶುದ್ಧ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆ
ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮ (ದೇವರು/ಚಿವಂ) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿದೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆ ಇಲ್ಲ, ದ್ವಂದ್ವ ಇಲ್ಲ, ವಿಭಜನೆ ಇಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಶುದ್ಧ ಆನಂದ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ, ಶಾಂತಿ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ವಿನಮ್ರತೆಯಂತಹ ಎಲ್ಲಾ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳು ಈ ಮೂಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.
ಮನಸ್ಸು ನಿಜವಾದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನುಕರಿಸಬಹುದು. ಮನಸ್ಸು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಾಗ, ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯು ಹೂವಿನಿಂದ ಸುಗಂಧ ಬಂದಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಪಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವಾತ್ಮಕ — ಒಬ್ಬರೊಳಗಿನ ದಿವ್ಯತ್ವದ ಸಹಜ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ.
ಮನೋನಾಶ – ಒಳಗಿನ ದೇವರನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು
ದೇವರನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ಅರಿವು ಚಿವಾಲಿಟಿ ಪದ್ಧತಿ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮೂಲಕ ಬರುತ್ತದೆ.
ಮೌನೀಕರಣ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳ ಸ್ಮರಣೆಯ ಮೂಲಕ — ಇದು ಅಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು, ಅಂದರೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕರಗಿಸಲು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಶುದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮ (ದೇವರು) ಸಹಜವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಬಹುದು.
ಮನಸ್ಸು ಮೌನವಾದಾಗ, ಆಲೋಚನೆಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಯಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ತಮ್ಮ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಶುದ್ಧ ನಿಶ್ಚಲತೆ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಗುರುಗಳ ಊರ್ಜೆ ಒಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾಧಕನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಚೆಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಲತೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಇದು ಏನೋ ಹೊಸದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಲ್ಲ, ಆದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವುದು. ಕೊಳವೊಂದು ಕೆಸರು ಮತ್ತು ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸ್ವಚ್ಛ ನೀರು ಈಗಾಗಲೇ ಕೆಳಗೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ನೀವು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಲಿನತೆ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದ ನಂತರ, ಶುದ್ಧ ನೀರು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಮನೋನಾಶವಾದ ನಂತರ ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಅಥವಾ ಚಿವಂ (ಶೂನ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಪರಮಾನಂದದ ಸ್ಥಿತಿ) ಅನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಾಧಕನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಆವರಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜೀವಿಯಲ್ಲ. ಅವನು ಸ್ವತಃ ದೇವರಾಗುತ್ತಾನೆ — ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮ, ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳಗೆ ಇದ್ದ, ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅನಂತ ಆಕಾಶದ ಅಣು.
-------------------------
ಗುಣಗಳ ಆಚೆ: ಚಿವಂ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸು ಎಂದು ಮೂರು ಗುಣಗಳಿವೆ. ಈ ಗುಣಗಳು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.
ಸತ್ವ ಗುಣವು ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಏಕಾಗ್ರತೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಹಾಗೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಸತ್ವದ ಮೂಲಕ ನಾವು ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ರಜಸ್ಸು ಗುಣವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕದೊಂದಿಗೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು, ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ನೈಜವಾಗಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ತಮಸ್ಸು ಗುಣವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆ ಅಥವಾ ಸೋಮಾರಿತನ ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಇದು ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ತಣ್ಣಗೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಮೌನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಜೀವನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಗುಣಗಳು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ
ಹಿಂದೂ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ, ಆದರ್ಶ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನ 120 ವರ್ಷಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಎರಡು ಸಮಾನ ಅರ್ಧಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಮೂರು ಗುಣಗಳು ಪ್ರತಿಹಂತದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತವೆ.
ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಅರ್ಧಭಾಗ, ಮೊದಲ 60 ವರ್ಷಗಳು, ಭೌತಿಕ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿವೆ. ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸತ್ವ ಗುಣವು ಕಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ನೈಪುಣ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ.
ವೃತ್ತಿಪರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರಜಸ್ಸು ಗುಣವು ಹೆಚ್ಚು ಸಕ್ರಿಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಲು, ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು, ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಇದು ನಮಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಯಶಸ್ಸು, ಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.
ಜೀವನದ ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧವು ಮೂಲಭೂತ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕಡೆಗೆ — ಅಂದರೆ ಹೊರಗಿನಿಂದು ಒಳಗಿನತ್ತ, ಸಂಗ್ರಹದಿಂದ ತ್ಯಾಗದತ್ತ, ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಾಡದೆ ಇರುವುದರತ್ತ ಗಮನವನ್ನು ನೀಡಲು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ, ತಮಸ್ಸು ಗುಣವು ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ, ಅತಿಯಾದ ಚಿಂತನೆಗೆ ಅವಶ್ಯಕವಾದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ನಿಶ್ಶಬ್ದತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ತಮಸ್ಸು ಗುಣವೇ ನಮಗೆ ಬಲವಂತದ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು, ನಿಶ್ಚಲತೆಗೆ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಆದರ್ಶ ಪ್ರಗತಿಯು ಒಂದು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಅಂಶವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ.
ಗುಣಗಳು ಅಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?
ಗುಣಗಳು ನಮಗೆ ಜೀವನದ ಹಂತಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದರೂ, ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವವು ಸಮತ್ವದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗುಣವೂ ಅತಿಯಾದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಸತ್ವ ಗುಣವು ಅತಿಯಾದಾಗ ಹೆಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ, ಮುಂದಿನ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗಬೇಕಾದ ಬೆಳಕು ಮಂದವಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಅಹಂಕಾರದ ಮೂಲವಾಗುತ್ತದೆ.
ರಜಸ್ಸು ಗುಣವು ಅತಿಯಾದಾಗ ಚಡಪಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕೆಲಸದ ವ್ಯಸನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ನಿರಂತರ ಚಟುವಟಿಕೆ ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ; ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಬಳಲುತ್ತವೆ.
ಯೌವನ ಅಥವಾ ಕೆಲಸದ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸು ಗುಣವು ಅತಿಯಾದಾಗ ನಿಶ್ಚಲತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಮರಣದ ನಂತರ ಯಾವ ಗುಣ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ?
ಒಂದು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ: ಮೂರು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಮರಣದ ನಂತರವೂ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಉತ್ತರವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಿದ್ಧತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಸತ್ವ ಮತ್ತು ರಜಸ್ಸು ಗುಣಗಳು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಲು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅವು ಜೀವಿಸುವಾಗ ಸಂತೋಷ, ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಉಪಯುಕ್ತತೆ ಮರಣದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಮರಣಾನಂತರದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಡೆಯಲು ಯಾವುದೇ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ, ಸಾಧಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ, ಅನುಸರಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಗುರಿಯಿಲ್ಲ. ಸತ್ವ ಅಥವಾ ರಜಸ್ಸು ಗುಣವು ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಉಳಿದಾಗ, ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಭೌತಿಕ ದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಅಥವಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ದುರಂತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ; ಆತ್ಮವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದ ಆಸೆಗಳ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದ, ಅವುಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಅಪಾರ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಚಡಪಡಿಕೆಯಿಂದ ಅಲೆದಾಡುತ್ತದೆ.
ತಮಸ್ಸು ಗುಣವು, ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಮರಣದ ನಂತರವೂ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದು ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪುನಶ್ಚೇತನವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದರ ತೀವ್ರವಾದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಅದರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆಯಾಮದಲ್ಲಿದೆ.
ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಇರುವ ಅಭ್ಯಾಸವು ಆಳವಾದ ಶಾಂತತೆ ಮತ್ತು ಮೌನದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಗುಣವು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಪಡೆದಾಗ, ಅದು ಭೌತಿಕ ದೇಹದ ಆಚೆಯೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಮರಣಕ್ಕೂ ತೊಂದರೆ ಮಾಡಲಾಗದ ಶಾಂತಿಯಾಗಿದೆ.
ಇದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಡೆಗೆ ವಿಕಸಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ ದೈವಿಕ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ರಂಗನಾಥ. ಅತ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ತಮಸ್ಸು ಗುಣವು ನಿರ್ಗುಣದತ್ತ — ಅಂದರೆ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ದ್ವಾರದ ಕಡೆಗೆ — ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳ ಆಚೆಯಿರುವ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಖರವಾಗಿ ಏನು?
ನಿರ್ಗುಣ ಎಂದರೇನು?
ನಿರ್ಗುಣವೆಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಭ್ಯಾಸದ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ ಚಿವಂ ಆಗುವುದು — ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮ. ಚಿವಂ ಅನ್ನು ನಿರ್ಗುಣ, ನಿರಾಕಾರ (ರೂಪರಹಿತ) ಮತ್ತು ಅಚಂಚಲ (ಬದಲಾರದ) ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದರೂ, ನಿಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ: ಈ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೇಗೆ ತಲುಪುವುದು?
ಚಿವಂ ಆಗುವುದು
ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಈಗಾಗಲೇ ಅದನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿರುವವರಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅಗತ್ಯ. ಗುರುಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿರುವವರು, ಸಾಧಕರನ್ನು ಅದೇ ನಿರ್ಗುಣ ಸ್ಥಿತಿಯತ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಚಿವಂ ಊರ್ಜೆಯನ್ನು ಸಾಧಕನೊಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯೂ ಉತ್ಪ್ರೇರಕನೂ ಆಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಗುಣಗಳು — ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸು — ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಗುಣವೂ ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಸಾಧಿಸಬಾರದು. ಗುರುಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಮೌನೀಕರಣ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮೂಲಕ, ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ಕರಗುತ್ತವೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಸಾಧಕನು ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೀರಿ ಚಿವಂ ಆಗುತ್ತಾನೆ.
ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಲತೆಯ ಸ್ಥಿತಿ; ಅನುಭವವನ್ನು ಮೀರಿದ ಆನಂದ, ವಿಷಯ ಮತ್ತು ವಸ್ತುವನ್ನು ಮೀರಿದ ಪ್ರಜ್ಞೆ. ಇದು ನಿರ್ಗುಣ, ಸ್ಥಿತಿರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿ — ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಕಾಟಗಳ ಗುರಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯಾಣಗಳ ಅಂತ್ಯ.
ಇಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ; ಶಾಶ್ವತ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುವ ಅನಂತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
----------------------
ಏ ದೋಸ್ತಿ: ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡದ ಗೆಳೆಯ
ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ? ನಿಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವುಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ತೀವ್ರವಾದ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಇರುವವರು — ನಿಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೂ, ಅವರ ಒಡನಾಟವೇ ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಬಲ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನೀವು ಗೆದ್ದಾಗ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ, ಸೋಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುವ ಗೆಳೆಯ — ಏನೇ ಆದರೂ ಎಂದಿಗೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡದವರು.
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯ. ಅವರೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಶಿವಬಾಲನ್.
ಗುರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮೀರಿ
ಅವರು ಒಬ್ಬ ಗುರುಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಂದರವಾಗಿಸುವುದು ಎಂದರೆ, ನಾವು ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾಗ — ಬಹುಶಃ ಅಣ್ಣನಾಗಿ, ತಂದೆಯಾಗಿ, ಅಥವಾ ಗೆಳೆಯನಾಗಿ. ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರದವರಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸಂಬಂಧ ಗಾಢವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನವಲ್ಲ — ಅದು ಅವರ ಊರ್ಜೆ. ಅವರನ್ನು ಪ್ರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ನೋಡುವುದು ನಮಗೆ ಅವರನ್ನು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವೀಕಾರವೇ ನಮಗೆ ಅವರನ್ನು ಆಂತರಿಕರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವರ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಊರ್ಜೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಸೆಳೆಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, ನಾವು ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಅಥವಾ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ? ಅವರ ಹೆಸರಿನಿಂದ. ಹಾಗೆಯೇ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಗೆಳೆಯನನ್ನು “ಬಾಲಪ್ಪ” ಅಥವಾ “ಬಾಲಣ್ಣ” ಎಂದು ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯಬಹುದು.
ಭೌತಿಕತೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಇರುವಿಕೆ
ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಊರ್ಜೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಈ ಸಂಬಂಧದ ನಿಜವಾದ ವಿಶೇಷತೆ. ಅದು ಭೌತಿಕತೆಯ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಯಾವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವರ ಊರ್ಜೆ ನಮಗೆ ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಸಾಂತ್ವನ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಪರಿವರ್ತನೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ಆಂತರೀಕರಣದ ಶಕ್ತಿ
ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಂತರೀಕರಣವೇ ಮುಖ್ಯ. ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾದರೆ, ನಾವು ಏನೋ ಅದ್ಭುತವಾದುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು? ಉತ್ತರ ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿದೆ: ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆ.
ಸದಾ ಸ್ಮರಣೆಯ ರಹಸ್ಯ
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಸತ್ಯವಿದೆ: ಅವರಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಡಿ. ಕೇವಲ ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ.
ಅವರು ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು, ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳುವುದು, ಅವರ ಊರ್ಜೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ತಡೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಏನೇ ಆದರೂ ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಈ ಶುದ್ಧ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಸ್ಮರಣೆ — ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಕೋరికೆಗಳಿಲ್ಲದೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೆ — ಅವರ ಊರ್ಜೆ ನಮ್ಮ ಮೂಲಕ ತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರವಹಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಸ್ಮರಣೆಯ ಪರಿವರ್ತನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಯೋಜನಗಳು
-
ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ
ನಾವು ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ, ಮನಸ್ಸಿನ ಗದ್ದಲ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಮರಣೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಳಗಿನ ನಿಶ್ಚಲತೆಯತ್ತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ನಿಶ್ಚಲತೆಯ ಊರ್ಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವುದರಿಂದ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬಲಹೀನವಾಗುತ್ತವೆ.
-
ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ
ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅವರ ಇರುವಿಕೆ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ಊರ್ಜೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಲಿನತೆಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವಂತಿದೆ. ಭಯ, ಕೋಪ, ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಚಿಂತೆಗಳು ದುರ್ಬಲವಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ; ದುಃಖವನ್ನು ಬೇರು ಸಹಿತ ಕರಗಿಸುತ್ತದೆ. -
ಉನ್ನತ ಊರ್ಜೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕ
ಅವರು ದಿವ್ಯ ಚೈತನ್ಯದ ಜೀವಂತ ಮೂಲ. ನಾವು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಊರ್ಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ; ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. -
ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆ
ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆಯು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ವಲಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಕಷ್ಟಕರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಭಾವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವರ ಊರ್ಜೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾನಿಕಾರಕ ಪ್ರಭಾವಗಳಿಂದ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ — ಅವರ ಸ್ಮರಣೆ ನಮ್ಮ ಬೆಳಕಿನ ರಕ್ಷಾಕವಚವಾಗುತ್ತದೆ. -
ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕು
ಅವರ ಊರ್ಜೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಾಗ, ಗೊಂದಲ ಕರಗುತ್ತದೆ, ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜೀವನವು ಆಂತರಿಕ ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಸ್ಮರಣೆ ನಮ್ಮ ಅಂತಃಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸತ್ಯದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. -
ಮನಸ್ಸಿನ ಪರಿವರ್ತನೆ
ತೀವ್ರವಾದ ಸ್ಮರಣೆಯ ಮೂಲಕ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಸೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಂಡು ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಶೂನ್ಯತೆಯೆಡೆಗೆ (ಚಿವಂ) ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಚಿವಾಲಿಟಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ನಿರಂತರ ಉಪಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಏಕತೆ
ಸ್ಮರಣೆ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಲೀಸಾಗಿ ಆಗಲು ಆರಂಭವಾದಾಗ, ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಅನುಭವ ನಮಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ಏಕಾಂಗಿಗಳಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿ ಊರ್ಜೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಅವರು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾದಾಗ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಬದಲಾವಣೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ನಾವು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ—ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಅವರೊಂದಿಗೇ ಏಕವಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.
ಸಾರಾಂಶ:
ಸ್ನೇಹದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉಡುಗೊರೆ ಸಲಹೆ ಅಥವಾ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ ಅವರ ಇರುವಿಕೆಯೇ ನಮಗೆ ಬೆಂಬಲ. ಅವರು ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ಪಾರುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಧಿಯಂತೆ ಮೆಚ್ಚಿದಾಗ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಾಗ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮೃದು ಬದಲಾವಣೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸ್ನೇಹಿತನೇ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಉಸಿರಾಗುತ್ತಾನೆ.ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ—ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಕರೆಯುವ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ. ಅವನನ್ನು “ಬಾಲಪ್ಪ” ಅಥವಾ “ಬಾಲಣ್ಣ” ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು; ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಶುದ್ಧ, ಸರಳ ಸ್ಮರಣೆ. ನೀವು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವಾಗಲೂ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗಲೂ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವಾಗಲೂ ಅವನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಪಡೆಯಲು ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ್ದರಿಂದ. ಆ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಹೇಗೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.
ಅವನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಇದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಮುಂದೆಯೂ ಇರುತ್ತಾನೆ. ನೀವು ಎಡವಿ ಬೀಳುವಾಗಲೂ, ಪ್ರತಿ ವಿಜಯದಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ಸಂದೇಹದಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ನಿಶ್ಚಯದಲ್ಲೂ—ಅವನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ಈ ಸ್ನೇಹ ಶಾಶ್ವತವಾದದ್ದು.
